ПАНОНСКА
ПРИШАГА
Любим
це од хлївох по нєбо...
(Мирослав Антич)
Хранителько наша, нєвесто
Бачвана,
сримского чокота, Лали
кочияша –
мученїцо, шестро, по стораз
преклана
од рана батога по сон оченаша,
од лаца биреша по писню
ґайдаша,
по стораз преклана, од
рана до рана...
Млодо
наша нє раз силом розвинчана,
параднїцо пишна в гандрох
ши прибрана,
наднїчарко вредна, стораз
очердана,
крипителько мила з коршовом
у рукох,
з новим наднїчаром в лєнових
пелюхох,
шнїєм це по стораз, од
змерка до рана.
Ей,
ганьбо и пихо, ей, слизо и клятво,
блуднїцо предана, шестро
силована,
з байонетом мержнї крижом
прежегнана,
лєм з рафалом кулькох вше
одликована
од рана до змерка, од змерка
до рана,
Войводинo, шестро, по стораз
преклана (...)
далєй
на тим линку ПИСНЇ